Toen Lisanne van Sadelhoff haar moeder verloor, dacht ze rouw snel te kunnen “afvinken” — maar er bleek geen handleiding te zijn. Vrienden strooiden met goedbedoelde clichés: soms pijnlijk, soms troostend. In Je bent jong en je rouwt wat laat ze eerlijk zien dat elk rouwproces uniek is en dat praten altijd beter is dan zwijgen.