Het kan voelen alsof de grond onder de voeten wegvalt en het leven ineens helemaal anders wordt, wanneer te horen is dat herstel niet meer mogelijk is. Emoties en gedachten razen door het hoofd: verdriet, boosheid, angst. Dat is normaal. Het hoeft niet alleen doorstaan te worden. Tijd nemen om het nieuws te verwerken en weten dat er mensen zijn die willen steunen, kan helpen.
Praten kan verlichting bieden. Delen met familie of vrienden over wat er speelt, kan steun geven. Ook gesprekken met een zorgverlener, maatschappelijk werker of lotgenoot kunnen helpen om gevoelens te ordenen. Zo hoeft niet alles alleen gedragen te worden.
Het is belangrijk om stil te staan bij wat nu telt. Vragen over zorg of behandelingen, of het vastleggen van wensen over de zorg die gewenst is, kunnen samen met arts en naasten worden besproken. Zo worden keuzes helder en overzichtelijk.
Palliatieve zorg is beschikbaar om het leven zo prettig mogelijk te maken: klachten verminderen, steun bieden bij moeilijke momenten en aandacht geven aan emoties, praktische zaken en zingeving.
Het kan rust geven om bepaalde zaken op orde te brengen: wensen vastleggen, belangrijke gesprekken voeren of financiële en juridische zaken regelen. Dit helpt om meer grip te krijgen op de situatie.
Tegelijkertijd is het waardevol om te blijven genieten van wat er nog wel is. Tijd doorbrengen met dierbaren, kleine momenten van plezier en activiteiten die goed voelen, creëren betekenisvolle herinneringen. Zelfs in moeilijke tijden kunnen deze momenten veel betekenen.
Antwoorden hoeven niet meteen gevonden te worden. Alles mag stap voor stap. Steun kan gezocht worden via geloof, spiritualiteit, herinneringen of gesprekken met anderen. Het belangrijkste is dat niemand dit alleen hoeft te dragen.
Wat gebeurt er met je wanneer je partner ineens ernstig ziek blijkt? Als het bergafwaarts gaat en zijn dood nabijkomt? Als hij sterft? Je wordt ineens partner van een patiënt, weduwe in spe, weduwe. Verwarrende, intensieve fases, waarin je veerkracht nodig hebt om op de been te blijven. Je zult je lief steunen, voor hem zorgen, blijven werken, kortom alle ballen in de lucht houden. En dit alles in grote onzekerheid en met overweldigende gevoelens.
Kanker krijg je niet alleen is een aangrijpend persoonlijk dagboekverhaal over het overlijden van een gezinslid aan kanker en de impact hiervan op het gezin. Journalist en publicist Mike Tomale beschrijft in dit boek de laatste negen maanden van het leven van zijn vrouw, die op 24 juni 2017 overleed op 51-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker. Anderhalf jaar na het overlijden van zijn vrouw maakt Tomale het dagboek openbaar en hoopt dat het emotionele, maar krachtig verhaal velen in soortgelijke situaties steun mag bieden.
De veerkracht van Isa Hoes wordt opnieuw op de proef gesteld: ze ontdekt een knobbeltje in haar borst. Dit is haar persoonlijke, waargebeurde verhaal.
Het is een grote angst van veel vrouwen: een knobbeltje in je borst ontdekken. Dit gebeurt Isa Hoes in 2021 en ze komt meteen terecht in een wervelwind van angst en frustratie, maar ook hoop. Talloze bezoeken aan het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis volgen: gesprekken met artsen, puncties, bestralingen en scans.
Hoe zou jij je voelen als je van de ene op de andere dag ziek wordt? En niet zomaar ziek, nee… Chronisch ziek. Hoe zou jij je voelen als je plots niks meer kan, niet meer fatsoenlijk kunnen lopen, zitten, liggen? Iedereen om je heen heeft een mening en deelt adviezen. Daarnaast val je in een zware depressie en slikt zware pijnmedicaties. In mijn boek lees je hoe dit allemaal aanvoelt. Hoe relaties op spanning komen te staan.
Een indrukwekkend boek, niet alleen voor degenen die langdurig ziek blijven maar ook voor allen die zich op een of andere manier geconfronteerd worden met verdriet en lijden
Een spiritualiteit die langdurig zieken zal helpen om hun ziekte en hun geloof in balans te brengen;
dat antwoorden geeft op vragen zoals hoe je als chronisch zieke nog een goed leven kunt hebben, of hoe je tot de ervaring van de ‘goede’ God kunt komen.
Een aangrijpend boek, geschreven vanuit de eigen doorleefde ervaring van het chronisch ziek zijn
‘Kanker heb je samen’, het is een bekende uitspraak. Uiteraard gaat er veel zorg en aandacht naar de patiënt. Maar ook voor jou als partner is het een moeilijke periode, waarin veel verandert. Naast de vele extra praktische taken die bij jou terechtkomen, is ook de emotionele belasting niet te onderschatten. Je ziet je toekomstperspectief in duigen vallen, bent bang om je partner te verliezen en weet mogelijk niet altijd hoe je met al die onzekerheid om moet gaan. Want je kunt je geliefde op dit moment toch niet met jouw zorgen belasten?
Met de diagnose kanker treed je een nieuwe wereld binnen, met andere gebruiken en regels en een eigen taal. Vaak wordt er gesproken over ‘vechten’ en ‘overwinnen’, alsof je door moed te tonen de slag kunt winnen. In de praktijk heb je echter niet veel controle. Hoe ga je daarmee om? Dit boek geeft handreikingen, tips en oefeningen die mensen met kanker kunnen helpen om te gaan met angst, pijn en machteloosheid en hun wellicht zelfs nieuwe inzichten kunnen bieden.
Wat ik nog op mijn lever heb: het verhaal over de impact van kanker op een relatie Yvonne Eliesen, moeder van twee tieners, kreeg in 2010 te horen dat ze nog hooguit één jaar te leven had. De diagnose: uitgezaaide borstkanker naar de lever. Over het laatste jaar van haar leven schreef Yvonne een aangrijpend en zeer persoonlijk verslag, afgewisseld met enkele gedichten. Het is het verhaal van een vrouw die alles verloor aan kanker: haar baan en bestaanszekerheid, en uiteindelijk ook haar relatie.
Toen Dorothé Huijsmans kanker kreeg, voelde ze zich bang en onzeker voor wat haar te wachten stond. Ze vroeg zich af of ze ooit nog gelukkig zou worden. Vanaf dat moment ging ze zichzelf coachen met vragen als: Hoe wil ik omgaan met mijn ziekte? Hoe kan ik dit ombuigen tot een waardevolle gebeurtenis in mijn leven? Wat kan ik doen om mijn leven met kanker zo aangenaam mogelijk te maken? Ze bedacht wat de kwaliteit van haar leven zou kunnen vergroten en verdeelde dit in fysieke-, emotionele-, mentale-, sociale- en zingevingsaspecten.
Jaimy Vanenburg deelde haar leven openhartig online. Ze was advocaat, moeder van Len en bovenal een levensgenieter. Vanaf haar jeugd leefde ze met een chronische longziekte, bronchiëctasiëen. Sinds de zwangerschap verslechterde haar gezondheid en daalde haar longfunctie naar een gevaarlijke 13 procent. Jaimy’s lichaam werd daarna flink op de proef gesteld: van een coma tot een dubbele longtransplantatie, hartstilstand en ook nog kanker. Maar elke keer krabbelde ze weer op – tot de finaleklap werd uitgedeeld. Onverwacht. Een maand voor ze overleed, maakte ze de opzet van wat haar boek, Ze passen perfect, zou gaan worden. Haar vriend Joep Scheepers besloot dat boek alsnog te schrijven, onder Jaimy’s motto: vergeet niet te leven.
Een emotionele handleiding voor mensen met kanker en hun omgeving. Je leeft je leven en plots word je door een diagnose als kanker helemaal onderuit gehaald. Hoe je het ook draait of keert, je leven verandert grondig. Je kan niet anders dan erdoor geraakt worden. Dit boek wil hierbij een emotionele handleiding zijn voor jou en je omgeving; hoe je zo goed mogelijk deze ziekte en alles wat erbij komt kijken kan leren dragen.
In ‘Als je hebt gehoord dat je niet meer beter wordt’ deelt Eveline Tromp, die als psycho-oncologisch therapeut al meer dan dertig jaar patiënten en hun naasten begeleidt, haar kennis. Als je te horen krijgt dat je niet meer beter wordt, verandert dat in één klap alles. De tijd die achter je ligt komt in een nieuw perspectief te staan, de toekomst is korter dan je had gehoopt.
Leven met deze wetenschap is een hele opgave.
‘Doorleven’ geeft zicht op verlies, inzicht in wat rouwen is en praktische handvatten hoe je met een verlies om kunt gaan. ‘Het gaat wel over’ of ‘je moet het een plekje geven’ zijn dooddoeners die in dit boek ontkracht worden. Een verlies blijft en dus zul je een manier moeten vinden om verder te gaan: dóórleven dus. Dat kan als je een verlies ook kunt doorléven. Op een praktische, persoonlijke en pastorale manier neemt Judith Stoker, psychosociaal therapeut, je mee door het landschap van rouw. Het boek is geschikt voor ieder die zelf of in zijn omgeving met verlies te maken heeft, maar zeker ook voor leidinggevenden, leerkrachten, verpleegkundigen, therapeuten en pastoraal werkers. Inclusief verwerkingsvragen voor persoonlijk gebruik of om in groepsverband te bespreken.