Ik ben Gerda van Vugt, geboren in 1984 in Emmeloord, moeder van twee prachtige zonen en getrouwd met een lieve man.
Na mijn tijd als ambulancechauffeur bij Defensie heb ik zestien jaar op de ambulance gewerkt in de regio Rotterdam-Rijnmond. In die jaren heb ik van dichtbij gezien hoe kwetsbaar en waardevol het leven is. Hoe belangrijk het is om er écht voor iemand te zijn, juist wanneer woorden tekortschieten.
In 2024 begon een nieuw hoofdstuk. Ik startte met de opleiding tot sociaal werker, omdat ik mensen ook op een andere manier wilde kunnen ondersteunen. Tijdens mijn stage bij een stichting die mensen helpt bij ingewikkelde situaties zoals schulden, verslaving of psychische klachten, leerde ik opnieuw hoe groot het verschil kan zijn dat een klein gebaar maakt. Soms is één moment van aandacht genoeg om iemand weer hoop te geven.
Het idee voor DraagMij ontstond tijdens een lunch met mijn lieve vriendin Shiarra. Ze vertelde over haar tante Jenny, die ziek werd en niet meer beter zou worden. Dat gesprek raakte iets in ons allebei. We spraken over hoe zo’n periode voelt: de zorgen, de vermoeidheid, de angst om iemand te verliezen. Maar ook over de stilte die kan ontstaan, omdat niemand precies weet wat te zeggen of wanneer je over moeilijke onderwerpen mag beginnen.
We hadden het over de kleine, maar zo belangrijke momenten. Over hoe zwaar het is voor de zieke en naasten om alles draaiende te houden te midden van verlies. Dat het soms al zoveel scheelt als iemand even langskomt, iets uit handen neemt of gewoon vraagt hoe het gaat. En hoe vaak mensen goedbedoeld zeggen: “Laat het me weten als ik iets voor je kan doen” terwijl dat juist zo lastig is, omdat je niet goed weet wát je nodig hebt of het moeilijk vindt om hulp te vragen. We bespraken hoe waardevol het kan zijn als iemand iets concreets aandraagt, iets kleins wat rust geeft in alle drukte. Zulke gebaren kunnen in zo’n moeilijke tijd veel verschil maken.
We realiseerden ons ook hoe snel de tijd soms voorbijgaat. Dat je vaak pas hoort welke hulp er allemaal mogelijk is als het eigenlijk al te laat is. Dat iemand dan al te ziek is om nog iets te regelen of te doen wat belangrijk was. En hoe spannend het blijft om gesprekken te voeren over afscheid of zorg, uit angst dat de ander er niet over wil praten of omdat het gewoon te pijnlijk voelt.
Juist uit die gesprekken groeide het verlangen om iets te maken dat mensen helpt om eerder te beginnen. Om open te kunnen praten, praktische informatie te vinden en handvatten te krijgen voor momenten waarop je het even niet weet.
Een plek waar informatie, steun, aandacht en zingeving samenkomen.
Waar je niet alles hoeft te weten, maar houvast kunt vinden.
Met DraagMij hopen we dat alle informatie die nu verspreid en moeilijk vindbaar is, samenkomt op één plek.
Een plek waar je niet alleen kunt lezen over zorg en ondersteuning, maar ook over wat het leven waardevol maakt. Over het gesprek met de arts, over de betekenis van afscheid, over wensen voor wat je nog wilt meemaken of nalaten, en over keuzes rond het levenseinde.
Een plek waar ruimte is voor verdriet, maar ook voor het zoeken naar betekenis, rust en verbinding.
We willen dat je op tijd weet wat mogelijk is, zodat de energie die je hebt besteed kan worden aan wat echt belangrijk is: aan elkaar, aan liefde, aan leven met betekenis, zelfs als het einde in zicht komt.
Omdat het allemaal al zwaar en verdrietig genoeg is,
en je in die periode gedragen mag worden.
Liefs,
Gerda
